میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند

گیر غم و ورطهی ویرانیاممنتظر ضربهی پایانی ام چشم من و ابر شبیه هماندشهر شمالیست که بارانیام بی تو پناهم شده در عمق چاهیوسف این شعرم و کنعانیام داغ به جانم زده این بیت شعرخودکشی عقرب آبانی ام.. میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند...

کودک که بودن آرزو را سر بریدمبا وعدههای پوچ هی قلک خریدم از راه آزادی گذشتم تا به تبعیدوقت غروبش نیست خورشید امیدم حالا که شعرم رنگی از تبعیض داردمن اعتراض رفتگر ها را شنیدم من اول راه سکوتی ساده هس میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند...

لحن سکوتم واژه هایم لال... بیهودهنوروز آمد؟ یا رسیده سال... بیهوده با خاطره هر شب نشستن زندگی کردنعطر تو و لاک تو و یک شال... بیهوده بیهوده یعنی یک خیال پوچ و وهم انگیزدیوان حافظ پشت هم، هی فال... بی میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند...

رفتی که ویرانمکنی باید قوی باشم

مثل قدمهایی که از در میروی باشم

رفتی کهمن در بیتهای این غزل دیگر

لبخند تلخی بر لبان مثنوی باشم

بالای شهری هستی و در جنت آبادی

تا کی بمانم منتظر در مولوی باشم؟

باید فقط ما بین عقل من و احساست

در لحظههای عاشقانه معنوی باشم

من یک پلنگ زخمی از ماهم بگو آخر...

تا کی برای چیدن تو منزوی باشم

#و_لنگرودی_خیس

میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند...

می روم دل بکنم از همهی قافلهها

هرچه بوده به درک گور تمام گلهها

میروم باز به دنیای خودم کنج اتاق

شاید اینبار... نجاتم بدهد فاصله ها

و شما خون مرا یک شبه پیمانه زدید

این جهان نوش شما سلسلهی حرملهها

مینویسم که به دنیای شما مشکوکم

بروید پاک شود صورت این مسئله ها

شعر آبستنی از حرف نگفتهست همین

کاش روزی برسد دست همه قابلهها

#و_لنگرودی_خیس

میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند...

مثل بغض زن نازا که دلش غم دارد

ساعت مردنمن ثانیه ای کم دهرد

فال تلخ ته فنجان خودم بود که گفت

زندگی طفل یتیمیست که ماتم دارد

این رثای شب قتل دل عشاق من است

چشم ماتم زدهام حال محرم دارد

سیب تو دست مرا تا شب جادو برده

چه کنم خاک شما بوی جهنم دارد

چشم غمگین من و مادر من یک رنگست

طعم بیم رطب زلزلهی بم دارد

حالت خستهی دستان پدر حرفی داشت

از تب شرم به پیشانی خود نم دارد

#و_لنگرودی_خیس

میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند...

شهر من قحطی انسان فراوان دارد

دشتمان خندهی بی وقفهی چوپان دارد

آنکه در باور خود مثل مترسک مانده...

باغ آفت زده ای بود که باران دارد

عمروعاصی شده بودید و نمیفهمیدم

بر سر نیزه قسم خوردن قرآن دارد؟

حال یخ کردهی دنیای شما دیدن داشت

فصل تکراری بوران زمستان دارد...

قحطی دوستی و لطف شما خواهد بود

بس که دستان شما بوی بیابان دارد

شاعری که همهی عمر دلش غمگین بود

بر سر سفرهی خود حسرت یک نان داد

#و_لنگرودی_خیس

میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند...

من آخرین شعر تو ام داری خرابم میکنیاز بس که صفحه بسته ای، داری کتابم میکنی آدم برای ماندنت وقتی که من حوا شدمسیبی برایت چیدم و شیطان خطابم میکنی پروانه بودی دور من گشتی و گشتی آخرشوقتی که رفت سمت گ میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند...

بعد من این پا و آن پایت چه فرقی میکند

مردن امروز و فردایت ... چه فرقی میکند

مست خوابیده خدا، در انتظار پاسخی؟

نیست، مضمون دعاهایت چه فرقی میکند؟

من که دهقانت شدم هی میگذشتم از خودم

بعد از این تصمیم کبرییت ... چه فرقی میکند

هر شبت سیگار و بغض و اشک و غم همراه شعر

بهمن و صد برگ کوبایت... چه فرقی میکند

روزهای هفتهات رفتهست بیرون از زمان

جمعه با شبهای یلدایت چه فرقی میکند

#و_لنگرودی_خیس

میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند...

حرف تازه نزدی حال و هوا ریخت بهم

نفسم باز گرفت کل فضا ریخت بهم

وقت رفتن غزل از جنس خداحافظی و...

بیهوا گریه شدم قرنیهها ریخت بهم

گفته بودم که نرو شهر پراز گرگ شده

از پس رفتن تو راز بقا ریخت بهم

رفتی و راهیِ هر کوچه خیابان شدهای

من به دنبال تو و قطب نما ریخت بهم

بعد تو خانهی ما کلبهی احزان شده بود

سقف پوشالی این خانهی ما ریخت بهم

حافظ از یوسف من در دل فالم میگفت

ناگهان پیرهن و چشم و عصا ریخت بهم

#و_لنگرودی_خیس

میروم دل بکنم از همه ی قافله ها هرچه بوده به درک گور تمام گله ها میلاد فرحمند...